Bij de diensten

4 en 5 mei

En dan is het zover: we herdenken dat 75 jaar terug de tweede Wereldoorlog tot een einde kwam.
We staan erbij stil hoeveel mensen die oorlog niet hebben overleefd. De velen die vielen omdat zij vochten voor de vrijheid, vaak in een vreemd land, Enkelen van hen kunnen er nog over vertellen hoe dat was. De velen, die werden opgepakt vanwege hun ras, hun overtuiging, hun verzet, en nooit meer terugkwamen. De velen, die getroffen werden door een bombardement, een kogel die niet voor hem of haar bedoeld was, de velen ver weg in de overzeese gebieden, over wie net na de oorlog weinig bekend was…en ja, ook degenen die vielen aan Duitse zijde, en die niet beseft hadden waarin ze verzeild waren geraakt, de talloze burgerslachtoffers, de mensen die zich tegen de nazí’s keerden…en er zijn de verhalen over hen die zich in de oorlog aansloten bij de bezetter: de een, omdat hij of zij wel iets zag in een partij die werk beloofde voor de vele werkelozen, de ander uit eigen belang, of om welke (soms duistere) reden ook.
Zovele jaren later zijn er families, die elkaar ontmoeten, en die elkaar vertellen hoe eens vaders tegenover elkaar stonden. Hoe soms gezinnen uit elkaar vielen, omdat een moeder een andere keuze maakte in de oorlog en niet kon leven met een partner, die zover van haar afstond. Kinderen,
kleinkinderen zijn op zoek gegaan naar de verhalen, die zij niet kenden, of waarvan ze altijd maar een deel hebben gehoord. De generaties van nu leren van elkaar.
Gaat het ons lukken, om de vrijheid te bewaken en bewaren als een kostbare schat?
Leren leven in vrijheid. Dat is een uitdaging, die voor ons ligt. Juist nu onze vrijheid zo is ingeperkt, voelen we weer hoe belangrijk het is om vrij te zijn. Vrij van druk, vrij van wat je wordt opgelegd en waar je eigenlijk niet aan wilt….maar tegelijk leven we nu wel in een vrij land, waar mensen niet worden opgepakt, omdat ze anders denken of doen, of anders geaard zijn of afkomstig zijn uit een ander volk.
In de dienst van 3 mei stonden we bij dit alles stil, met passende muziek daarbij. Maandag 4 mei hangt de vlag halfstok. Een dag, om te gedenken allen die ons zijn ontvallen.
5 mei zou een grote feestdag zijn. Opnieuw vieren we dat thuis, en niet op straat. Maar wel in de hoop, dat we dit feest nog vele malen kunnen gaan vieren!
Kijk de dienst terug via www.pglandsmeer.nl/kerkdienst-gemist/

Ontsteek een kaars op Stille zaterdag

Wij roepen we u op om vanaf zaterdag iedere avond een kaars voor het raam te zetten. Doet u ook mee? 
Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft!
Zo zien we dan hoe het Licht zich verspreidt.
Laten we dat dan volhouden tot aan Pinksteren, de hele Paastijd door.
Een teken van hoop en troost in deze vreemde dagen.

Daarna ontmoeten wij elkaar weer op Paasmorgen, al is dat dan digitaal, met een moment voor de kinderen en een nieuw lied speciaal voor hen door ‘juf’ Gerlieke. Daarnaast een speciaal optreden van Flora en David en muziek van Mirjam Rietberg.
Er is ook een bericht vanuit de Immanuëlkerk uit Paarl in Zuid-Afrika, door ds Tony Masent.

Op maandag, dinsdag en woensdag zullen de vespers worden uitgezonden. om 19.30 uur.
Witte Donderdag, 9 april, zal er een viering zijn, die mede in het teken staat van Dietrich Bonhoeffer, die precies 75 jaar terug werd omgebracht door de nazi’s. In hem klinken al die mensen mee, die hun leven gaven om het pad naar de vrijheid mogelijk te maken. Bonhoeffer had daarbij Jezus voor ogen, die de mensen voorging op die weg naar de vrijheid.
Graag willen we u uitnodigen om thuis het H. Avondmaal mee te vieren, met brood en wijn of druivensap.
Goede Vrijdag zijn er beelden, lezingen, afgewisseld met oa muziek uit de Mattheüspassion.
Voor de Paasnacht: daarvoor willen we een initiatief uit een andere gemeente overnemen: wilt u allemaal een kaars aansteken en voor het raam zetten? Teken dat het Licht van de Paaskaars deze nacht zich verspreidt en wordt gedeeld. Licht dat brandt voor mensen in het donker.
En dan wordt het Pasen. Het pad van de bevrijding is ingezet. De hoop wordt aangewakkerd. Er wordt bemoedigd. Woorden van troost worden gesproken tot mensen, gevangen in verdriet en angst.

Stil is de straat….dit lied, 1003 in het liedboek, kwam de afgelopen twee weken terug in de vieringen die we via de live stream hebben uitgezonden. Vieringen, waarin we alleen ’op afstand’ verbonden kunnen zijn met elkaar. Maar wel kunnen we elkaar als geloofsgemeenschap ondersteunen, juist door die eeuwenoude woorden te laten klinken of zelf te lezen.
Dat zijn in deze dagen woorden uit het boek Exodus, waar het Hebreeuwse volk in crisis verkeert. Het land, dat eens gastvrij vreemdelingen opving in een tijd van hongersnood, blijkt nu het land waar geen leven meer mogelijk is voor dit volk. Stap voor stap volgen we het pad dat naar bevrijding voert.
Dat pad blijkt lang en weerbarstig.
Deze dagen hebben ons ook gebracht op een pad, dat ons veel vrijheid ontneemt. We kunnen niet gaan en staan waar we willen. We kunnen elkaar niet ontmoeten, zoals we graag zouden doen. En vooral: er is veel zorg om mensen die ziek zijn, mensen die te maken krijgen met een overlijden van een geliefde, mensen die de nabijheid van geliefden moeten missen juist in hun kwetsbare jaren, gezinnen, waar de spanningen oplopen door het op elkaar aangewezen zijn…
Het is 40-dagentijd. En niet eerder heb ik deze dagen zo werkelijk ervaren als een tijd van afzien en verlangen naar vrijheid.

De Live kerkdienst kunt u volgen via deze website.
De zondagse dienst begint om 10:30 uur.

Zondag 5 april gaan we de stille week in. Palmpasen. Jezus rijdt Jeruzalem binnen op een ezel. In deze viering zullen we ons ook richten op de kinderen. Met name in het eerste deel van de dienst.

Het volk Israël heeft vele angstige uren beleefd. Uitgeput zijn ze en veel is er te verwerken van wat ze hebben meegemaakt. Vrij zijn ze. Maar voor hen ligt de woestijn. Ze zijn er nog niet.Maar toch…met Pasen in de rug gaan we naar Pinksteren. Samen trekken we verder, ook in deze dagen. Er komt een einde aan deze crisis. Aan die stille straat. Er komt een moment, dat we elkaar weer kunnen ontmoeten….’tot volgend jaar in Jeruzalem!’

ds Herrianne Allewijn

Klik hieronder om het lied te luisteren bij Mijn Kerk.


Zoeken

Op Facebook